Obsługa prawna przedsiębiorców z branży transportowej i spedycyjnej: od umów przewozu i reklamacji na podstawie Konwencji CMR, przez kary nakładane przez Inspekcję Transportu Drogowego i spory dotyczące czasu pracy kierowców, po licencje, zezwolenia i windykację należności za fracht.
W transporcie jeden błąd w dokumentach przewozowych albo jedna kontrola drogowa mogą kosztować więcej niż miesiąc pracy całej floty. Z przewoźnikami pracuję tak, aby problemy prawne rozwiązywać szybko, a tam, gdzie to możliwe, zapobiegać im przez właściwie skonstruowane umowy i procedury.
W sprawach reklamacyjnych decydujący jest czas: zastrzeżenia co do stanu przesyłki, terminy wynikające z Konwencji CMR i Prawa przewozowego oraz zabezpieczenie dowodów. Pomagam odpowiadać na roszczenia zleceniodawców i dochodzić własnych, także wobec podwykonawców i ubezpieczycieli. W sporach z Inspekcją Transportu Drogowego badam, czy kara została nałożona zgodnie z przepisami i czy przewoźnik miał wpływ na powstanie naruszenia (art. 92c ustawy o transporcie drogowym), a następnie prowadzę odwołania i skargi do sądów administracyjnych.
Konwencja o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR), ustawa Prawo przewozowe, Kodeks cywilny (umowa przewozu i spedycji), ustawa o transporcie drogowym, ustawa o czasie pracy kierowców, rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i (UE) nr 165/2014, rozporządzenia Pakietu Mobilności.
Firmom transportowym, które potrzebują stałego wsparcia, proponuję obsługę w formie miesięcznego ryczałtu obejmującą weryfikację zleceń i umów, konsultacje w sprawach bieżących oraz reprezentację w sporach. Koszt obsługi jest ustalany z góry i przewidywalny.
Zastrzeżenia dotyczące widocznych uszkodzeń należy zgłosić przewoźnikowi najpóźniej w chwili dostawy, a dotyczące uszkodzeń niewidocznych na piśmie w ciągu siedmiu dni od dostawy, nie licząc niedziel i dni świątecznych (art. 30 ust. 1 Konwencji CMR). Brak zastrzeżeń stwarza domniemanie, że towar odebrano w stanie opisanym w liście przewozowym. Roszczenia z umowy przewozu przedawniają się z upływem roku, a w razie złego zamiaru lub rażącego niedbalstwa z upływem trzech lat (art. 32 ust. 1 Konwencji CMR).
Za naruszenia norm czasu prowadzenia pojazdu, przerw i odpoczynków oraz zasad używania tachografów Inspekcja Transportu Drogowego nakłada kary pieniężne na przewoźnika, a odrębnie na kierowcę i osobę zarządzającą transportem, w wysokości określonej w załącznikach do ustawy o transporcie drogowym, z ustawowymi limitami sumy kar dla jednej kontroli. Od decyzji przysługuje odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, a następnie skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przewoźnik nie ponosi odpowiedzialności, jeżeli wykaże, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia (art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym).
Przewoźnik odpowiada za całkowite lub częściowe zaginięcie towaru od chwili jego przyjęcia do chwili wydania, chyba że wykaże, iż szkoda powstała wskutek okoliczności, których nie mógł uniknąć i których następstwom nie mógł zapobiec (art. 17 ust. 1 i 2 Konwencji CMR). Sądy rzadko uznają postój na niestrzeżonym parkingu za taką okoliczność. Kluczowe znaczenie mają więc instrukcje dla kierowców dotyczące miejsc postoju oraz polisa OCP, która nie wyłącza odpowiedzialności za kradzież.
Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością chroni wspólników, lecz nie członków zarządu. Gdy egzekucja wobec spółki okaże się bezskuteczna, wierzyciel może sięgnąć do majątku osobistego osób, które spółką zarządzały. Artykuł omawia przesłanki tej odpowiedzialności, sposoby obrony oraz znaczenie terminu 30 dni na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości.
